از من آزرده مشو

میرم از خانه ی تو

قبل رفتن تو بدان

عاشق و بی تقصیرم

تو اگر خسته ای

 از دست دلم حرفی نیست

امر کن تا که بمیرم

 به خدا می میرم ...

می ترسم از همه چیز،

از بود و نبود،

از آسمان سیاه،

از سر نوشت نا معلوم،

از روز ها که پی در پی می گذرند،

از لحظه ها که جان می سپارند،

از ثانیه ها که در زیر خروار خاطره گم می شوند،

خاطره ها کابوس می شوند و کابوس ها زنده،

گویی هر چه می بینی خواب است و هر چه می شنوی خیال،

از دیوار های پر هیاهو،

از سکوت شهر،

از همهمه ی باد،

از غرش ابر،

از شب،

از ستاره،

از مهتاب،

از جیر جیر،

از نای نی و از نوای نای،

از این سپیده که می رود و همه چیز را با خود می برد،

از این سپیده که می رسد و چه بسیار با خود می آورد،

می ترسم از روزها،

از روزی که به شب بی فرجام می انجامد،

از روزی که نا معلوم است،

از کوچه پس کوچه ها،

از بن بست ها،

از کویر های خشک،

از بادهای تند،

می ترسم از آنچه می شنوم ،

از آنچه می گویند،

از پرواز،

مردن،

از زنده ماندن،

از راکد ماندن،

از تنها ماندن،

در جمع گم شدن،

بیگانه شدن با آشنا و آشنا شدن با بیگانه،

از خودم،

از تو،

از همه،

خدایا...

تو آغاز و پایان هر چیزی،

تو می دانی،

تو می فهمی،

خدایا صدایت می کنم،

جوابم را بده،

دست های کوچکم را پس نزن...

کمکم کن...

امروز چه دوست داشتني بودي !
چه شيرين شده اي گلم !
موج خنده ، روي لب هاي تو ....
طنين خوش صداي قهقه ات ، توي گوش من ، مرا از خود بيخود مکيند .
آنچنان دل مستم ميکند ، که گويي ....
که گويي هيچ ميشوم !

تنها دليل هستي ام ....
تنهاترين گل شکفته شده ي باغ وجودم ....
تنها ترين مونس شب و روزم ....
تنها خواسته ام در دعا هایم....

تنهاي تنها به تو و تنهايي ها مي انديشم .

اجابت کن خواسته ام را ....
که تنها ترين خواسته ام ، شادي توست !

بيمار خنده هاي تو ام ، بيشتر بخند .
خورشيد آرزوي مني ، گرم تر بتاب .

خاطره هاتو ننداز یاد کسی که رفته                       نمیندازه  به یادش تو رو حتی یه لحظه

دقیقه های بی اون نمیدونه چه تلخه                     به پای موندن اون نمیدونه چه سخته

بغضتو بشکنآروم که سکوتت یه درده                   تنها بمونی یه عمر تا ببینی تو قبره

سخته میدونه ولی دوست نداره انگار                    بیا و تنهاش بذار یکم دیگه انتظار    

من گم شدم در تو در باد در خود

تنهاییم را هیچ کس باور نکرد

تو نه باد نه خود نه

درد هایم را شستم با آب

آب رنگین شد

خونین شد

افکارم را سوزاندم

خاکسترشان را به خاک دادم

تا بماند برایم جاودان

نگرانم از رعد از برق

از غرش آسمان

دوست دارم باران را

بدون درد آه ،فریاد

نگرانم نگران

از دیگران میترسم که چگونه

برای زنده ماندن

دیگری را قربانی میکنند

که چگونه برای سرنوشت خود می جنگند

اما من تسلیمم

تسلیم سرنوشت

تسلیم تقدیرم

سکوت می کنم اما زندگی کردن را فراموش نکردم

زندگی میکنم  نه برای خود بلکه برای تو

برای تویی که خود را در تو می یابم

زندگی می کنم تا تو را بیابم

آنگاه خود را از زندان فراموشی  رها می کنم

آن روز تنها روز من است

روز من

اگــر عشقت مــرا دیوانه و نــابود گردانـــد

فراموشت نخواهم کرد

به غربت در کـویری خشک قلبم رابسوزاند

فراموشت نخواهم کرد

چه مجنون باشم از یک لحظه دیدارت

چه تنهــــا مانم از رؤیــــای رخسـارت

اگــر یادت مرا بیراهه سوی مرگ بکشاند

 فراموشت نخواهم کرد

خدایا جسم من دشت است             که بذر نیکی در آن می کارم

و با نام تو ان را ابیاری می کنم          تا گل عطر آکین حضورت در قلبم بروید

زیر رگبار گریه های سرد ،

زیر شلاق لحظه های تلخ،
باز هم ،
ستاره ای برایت خواهم چید و
به نیت هوای شرجی چشمانت ،
آنرا وقف آسمانم خواهم کرد...
امشب ، باز هم از ستاره ها لبریزم!
امشب من ، فقط چند پرنده تا بلوغ آسمان،دیرم!
بگو!
دست هایت را به کدام بی درد کشیده ای ،
سپرده ای؟
بگو !
دردهای ناگفته ات را ،
به کدام لحظه خنجر خورده ای ،
فروخته ای؟
امشب من ،
نفس هایت را می خواهم
تا با غبارتنهایی ام
توراغزل کنم...!
من آن دستهای یگانه ای را می خواهم
تا برایش ازغصه هایم شعرتر کنم.
آن سرانگشت های بی گلایه ای ،
که فرسنگها دوری را از گونه های
اشک خورده ام ،
بدون منتی ،
شست وشوی می دهد...!
آزاد بگو!
ضرباهنگ ناتمام آسمانم ،
تا چند بهار ،
برایت ترانه ها خواهد ساخت؟
بگو تا کجای این سقف کاذب دنیا،
مرا یاری خواهی داد؟
زیر رگبار گریه های سرد ،
زیر شلاق لحظه های تلخ،
باز هم ،
ستاره ای برایت خواهم چید...
باز هم گریه خواهم کرد...
باز هم «تو»را خواب خواهم دید...
.........
پری آسمان شهر من!
آرام بخواب!
ستاره ات
همیشه با تو وبرای تو می ماند

ز مستان

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت

سرها در گريبان است

کسی سربرنيارد کرد پاسخ گفتن و ديدار ياران را

نگه جز پيش پا را ديد نتواند

که ره تاريک و لغزان است .

وگر دست محبت سوی کس يازی

به اکراه آورد دست از بغل بيرون

که سرما سخت سوزان است.

نفس کز گرمگاه سينه می آيد برون ابری شود تاريک

چو ديوار ايستد در پيش چشمانت

نفس کاينست ، پس ديگر چه داری چشم

زچشم دوستان دور يا نزديک.

مسيحای جوانمرد من ! ای ترسای پير پيرهن چرکين !

هوا بس ناجوانمردانه سرد است... آی...

دمت گرم و سرت خوش باد

سلامم را تو پاسخ گوی ، در بگشای

منم ، من ، ميهمان هر شبت ،لولی وش مغموم

منم ، من ، سنگ تيپا خورده رنجور

منم ، دشنام پست آ فرينش ، نغمه ناجور

نه از رومم ، نه از زنگم ، همان بيرنگ بيرنگم

بيا بگشای در، بگشای ، دلتنگم.

حريفا ! ميزبانا ! ميهمان سال و ماهت پشت در چون موج می لرزد.

تگرگی نيست ، مرگی نيست

صدايی گر شنيدی ، صحبت سرما و دندان است.

من امشب آمدستم وام بگذارم

حسابت را کنار جام بگذارم

چه می گويی که بيگه شد ، سحرشد ، بامداد آمد؟

فريبت می دهد ، بر آسمان اين سرخی بعد از سحرگه نيست.

حريفا ! گوش سرما برده است ، اين يادگار سيلی سرد زمستان است.

و قنديل سپهر تلگ ميدان ، مرده يا زنده

به تابوت ستبر ظلمت نه توی مرگ اندود ، پنهان است.

حريفا ! رو چراغ باده را بفروز ، شب با روز يکسان است.

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت

هوا دلگير ، درها بسته ، سرها در گريبان ، دستها پنهان ،

نفس ها ابر ، دلها خسته و غمگين ،

درختان اسکلتهای بلور آجين ،

زمين دلمرده ، سقف آسمان کوتاه ،

غبارآلوده مهر و ماه ،

زمستان است...

چه کسی خواهد دید مردنم را بی تو؟

بی تو مردم، مردم...

آنگاه می اندیشم خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید؟

آن زمان که خبر مرگ مرا از کسی می شنوی

روی تو را کاش می دیدم..

شانه بالا زدنت را

بی قید

و تکان دادن دستت

که مهم نیست زیاد..

و تکان دادن سر را

که عجب!! عاقبت مرد؟؟

 به فکرتم....

     به یادتم

                               زنده به انتظارتم ....

تمام زندگيم را دلتنگي پر کرده است...

دلتنگي از کسي که دوستش داشتم و عميق ترين درد ها و رنجهاي عالم را در رگهايم جاري کرد !

درد هايي که کابوس شبها و حقيقت روزهايم شد٬ دوری از تو حسرتي عميق به قلبم آويخت و پوست تن کودک عشقم را با تاولهاي دردناک داغ ستم پوشاند . 

 دلتنگی براي کسي که فرصت اندکي براي خواستنش ٬ براي داشتنش داشتم.    

دلتنگي از مرزهايي که دورم کشيدند و مرا وادار کردند به دست خويش از کساني که دوستشان دارم کنده شوم .

در انسوي مرزها دوست داشتن گناه است ٬ حق من نيست ٬ به اتش گناهي که عشق در آن سهمی داشت مرا بسوزانند .

رنجي انچنان زندگي مرا پر کرده است٬ آنچنان دستهاي مرا از پشت بسته است٬ آنچنان قدمهاي مرا زنجير کرده است که نفسهايم نيز از ميان زنجير ها به درد عبور مي کنند . . . 

دوست داشتن تو چنان تاوان سنگيني داشت که براي همه عمر بايد آنرا بپردازم ... و من این تاوان سنگین را با جان و دل پذیرا شدم .            

همه عمر ٬ داغ تو بر پيشاني و دلم نشسته است و مرا می سوزاند .   

تو نمايش زندگي مرا چنان در هم پيچيدي که هرگز از آن بيرون نيايم. . . آنقدر دلتنگ دوريش هستم .. آنقدر دلتنگ سرنوشت خويشم .. آنقدر دل آزرده عشق تو هستم که همه هستيم را خوره بي کسي و تنهايي مي جود . . . 

 به او نگاه مي کنم ٬ به او که چون بهشت بر من مي پيچد و پروازم مي دهد .  

به او که لبهايش از اندوه من مي لرزند .       

به او که دستهاي نيرومندش ٬عشقي که سالها پيش اجازه اش را از من گرفتند جرعه جرعه به من مي نوشاند . . . . .        

به او که چشمهايش در عمق سياهي مي خندید و دنيايم را ستاره باران مي کرد.     

به او که باورش کردم و دل به او باختم

به او که دلم مي خواهد در آغوشش چشمهايم را بر هم بگذارم و هرگز ٬ هرگز ٬هرگز به روي دنيا بازشان نکنم .          

 به او که تکه اي از قلب مرا با خود خواهد برد       

به او که مرزهاي سرنوشت ٬ سالها پيش دوريش را از من رقم زده است. سراسر زندگيم را اندوهي پر کرده است که روزها و ماهها از اين سال به سال ديگر آنها را با خود مي کشم و ميدانم که زمان ٬ شايد زمان ٬ داغ مرا بهبود بخشد ولي هرگز فراموش نخواهم کرد که از پشت اين ديوار شيشه اي نگاهش چگونه عمق وجودم را لرزاند .     

لبهايش لرزش لبهايم را نوشيد و دستانش ترس تنم را چيد و نفسهايش برگهاي رنگين خزان را به باران عاشقانه بهار سپرد .